رمزهای کلامی و غيرکلامی در شعر حافظ

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم                                            ناز بنياد مکن تا نکنی بنيادم

زلف و برباد دادن ان وناز كردن نوعي رمز غير كلامي است

زلف را حلقه مکن تا نکنی در بندم                                      طره را تاب مده تا ندهی بر بادم

مانند بيت قبل

نيست بر لوح دلم جز الف قامت دوست                              چکنم حرف دگر ياد نداد استادم

 لوح دل و الف قامت از تشبيهات بسيار زيباي حافظ و از رمزهاي كلامي است.

به طرب حمل مکن سرخی رويم که چو جام                       خون دل عکس برون می دهد از رخسارم

سرخي رو   رمز غير كلامي است

شبی دل را به تاريكي ز زلفت باز می جستم                         رخت ميديدم و جام هلالی باز می خوردم

اين بيت كاملا"تصوير است .رمزهاي  كلامي و غير كلامي مثل تاريكي. زلف. رخ. جام. هلال تصويري زيبا از مقصود شاعر ميدهد 

به شوق چشمه ی نوشت چه قطره ها که فشاندم               ز لعل باده فروشت چه عشوه ها که خريدم

لعل باده تشبيه است و رمزي كلامي و عشوه رمز غير كلامي است