خیلی تمایل دارم دوباره  درس ارتباط جمعی را با دکتر گیویان بگذرانم و اینبار از او در کلاس،توی راهرو و یا هر جایی که امکانش باشد از عاشورا و عناصر ارتباطی آن  بپرسم.

با هر دین و مذهب و اعتقاد، نمیتوان از این تراژدی یا حماسه ی ماندگار گذشت. حماسه ای که با عبور از لابلای قرون و اعصار مختلف و گذر از میان قلوب آدمهای متفاوت( با ظروف ادراکی گوناگون) هنوز آدمی را به  طرفة العینی مجذوب و دیوانه ی خود میکند. 

 حماسه ای که مملو از رمزو اشاره و استعاره و نشانه و پیام است. وه که فرستنده - پیام - و گیرنده پیام چه خوب ایفای نقش میکنند دراین میانه ی شگفت.

هنوز هم عاشورا مثل شمعی است که کودک و پیر و جوان را گرد گرمای خود به سماعی عاشقانه وامیدارد. سماعی دور از دست حاکمان قدرت و نظامهای مدنی در جوامع مختلف. چنان ارتباطی بین  "تو" و "حسین "  بر قرار میکند که گویی با او زیسته ای و یا در آن روزگار سهیم بوده ای. 

آنچه در عاشورا گذشت نه جنگی بین دو گروه و یا نبردی برای اثبات حق و یا باز گرفتن تاج و تخت بود. آنجا شعری سروده شد رساتر از هر غزل عاشقانه .

آنگونه میشود که از درک وسعت قدرت ارتباطی آن عاجز میشویم.